Reisverslag

Webmaster, 9 juli 2008
Nederland , Groningen -1°

Weer terug in Nederland

Buenos dias amigos,

31 mei was ik weer terug in Guatemala City waar ik de laatste zaken heb geregeld voor mijn vertrek naar Nederland. Ondanks dat Dirk veel spullen al mee had genomen, had ik toch het een en ander verzameld en gekocht. Noodgedwongen heb ik toen een handbagagekoffer gekocht die ik ook voor andere uitstapjes nog kan gebruiken.

Dezelfde dag zou ik een goede vriend nog zien op een karatetoernooi in Guatemala City, waar zijn leerlingen aan mee deden. Het was erg leuk om hem weer te zien, maar echt gesproken heb ik hem niet. Hij had het te druk met zijn leerlingen. Gelukkig was Anne (vriendin van Sonja) er toevallig ook.

Uiteindelijk ben ik naar Antigua gegaan, omdat ik Sonja nog wilde zien voordat zij naar Cuba zou gaan. Met Sonja en Carlos wat gedronken en naar een café geweest waar live salsa gespeeld werd. Erg leuk en natuurlijk nog even gedanst. Afscheid nemen van Sonja was moeilijk en we hadden beide rode ogen. Gelukkig wisten we dat we elkaar dit jaar weer zouden zien in Nederland of Duitsland.

De laatste nachten sliep ik in Hotel Los Encuentros, waar ik al vaker was geweest. Superlieve gastvrouw (Irma) die echt zo'n moederlijk type is voor haar gasten. Met een groep mensen die daar ook sliepen en mijn vrienden José en Louis ben ik zondagavond naar Mono Loco geweest om een hapje te eten en te drinken. Daarna zijn Louis, José en ik nog naar La Sala geweest om een laatste drankje te doen in mijn geliefde salsabar. Niet gedanst, maar wel genoten van de dansende mensen en gezellig gekletst. Louis en José nog een Cubaanse sigaar meegegeven en afgesproken contact te houden via internet.

Om alvast te wennen aan Nederland regende het vier dagen onafgebroken in Guatemala. Ik hoorde later dat dit te maken had met de orkaan die over Nicaragua woedde. De straten stonden blank en de regen zorgde voor veel lekkage en overlast. De gevolgen werden me goed duidelijk toen ik maandagochtend in Jocotenango was om afscheid te nemen van de "Mariposas" bij El Buen Samaritano. In een van de zijstraten die wat lager gelegen was, hoopte het water zich op en kolkte verder naar beneden. In gedachten was ik bij de mensen uit Vista Hermosa (de armste wijk in Jocotenango) en San Mateo. Hoe zou het nu daar zijn en wat zijn de gevolgen voor de huisjes gemaakt van een kleimengsel? De mensen waren bang voor een tweede orkaan in Guatemala, omdat het vlak voor de orkaan Stan ook zo vreselijk geregend had. Ik hoop dat het slechts bij een paar dagen regen blijft.

Het afscheid van de Mariposas, de vijfjarigen, viel me zwaar. Ondanks dat ik daar niet de langste periode heb gewerkt, heb ik er een ontzettend leuke tijd gehad met deze kleine kids. Ik vroeg me af of ze nog wisten wie ik was na zo'n lange tijd (ong.5 maanden), maar dat bleek geen probleem te zijn. Ook hier had het schminken van de kinderen in december een grote indruk achtergelaten. "Seno, estaba una mariposa y un tigre!", kwam er uitgelaten uit. Wat een fijn gevoel dat zoiets simpels zo'n feest voor ze is geweest. Helaas was een van mijn favoriete kereltjes, Edvin, niet meer in het project en niemand weet waarom. Zijn evenbeeld Omar was er wel, verlegen kijkend vanaf een afstandje met zijn grote pretogen. Toen alles even weer vertrouwd was en ik op de grond bij hen zat, kwam de vraag waar ik nog wel de meeste moeite mee had:"Porque tu vas y no mas vas a jugar con nosotros?"(waarom ga je en speel je niet langer met ons?). Met een brok in mijn keel heb ik uitgelegd dat ik weer naar huis moest, maar het erg leuk vond om met hen te spelen. Toen vonden ze het tijd om te knuffelen en mij als klimrek te gebruiken. Uiteindelijk hebben we met acrobatische toeren vliegtuigje gespeeld. Armpjes uitgestrekt en met veel overtuiging werd het geronk van de motoren geïmiteerd. Wat me erg opviel, was de verandering die sommige kinderen hadden ondergaan in vijf maanden. Ze waren niet alleen gegroeid, maar ook de verlegen kindjes die net nieuw waren, hadden hun plekje gevonden en uitten zich meer. De docenten Carola en Perla, de psychologe en de keukenhulpen waren er nog, maar de rest werkte niet meer in het project. Een gegeven wat me op dat moment even bezorgd maakte. Gaat het wel goed met het project?, vroeg ik me af. Het project biedt deze kinderen namelijk een veilige plek waar ze kind kunnen zijn en sociale vaardigheden leren. Uiteraard leren ze ook lezen en schrijven, maar het belangrijkste is de aandacht, omdat ze die thuis nauwelijks krijgen.

Als afsluiting heb ik voor de laatste keer geholpen met het uitdelen van "el almuerzo" (de warme lunch).Toen was het toch echt tijd om te gaan en de directrice nog even gedag te zeggen. Ze bedankte me voor de tijd in het project en voor de donatie die ik mee genomen had namens Wisdom.

In gedachten bij het project liep ik naar de "Finca" (koffieplantage) Azotea iets verderop. Daar wilde ik koffie meenemen en nog een kijkje nemen in de musea die ze daar hebben voor klederdracht en muziek. Een goede zet, want nog voor de ingang begon het te stortregenen.

's Avonds was ik uitgenodigd bij Lys thuis om de laatste dingen door te nemen voor het project in San Mateo en om afscheid te nemen van de familie. Met de tuktuk naar de buitenwijk gegaan waar zij woont. De hele avond hebben we gekletst over de gebeurtenissen in de tijd dat ik op vakantie was. Leuke nieuwtjes en trieste berichten. Er was een kindje overleden aan Hepatitis A en het risico op verspreiding was groot voor de mensen die direct in contact waren geweest met het kindje. Dat bleken zeventien mensen te zijn geweest! Alle mensen zouden ingeënt moeten worden om te voorkomen dat ook zij ziek zouden worden, maar in dit dorp kan niemand de dure vaccinaties betalen. Uiteindelijk is een deel van het donatiegeld van Luc Bouchard hiervoor gebruikt.

De twee studenten die al enige maanden bij Lysmenia woonden, waren er ook.
Helaas ging het met die vrouw niet goed. Hevige diarree, overgeven en een opgeblazen gevoel. Symptomen die iedere vrijwilliger lijken te tergen, die langer in Guatemala verblijft. Je hebt ook geen idee wat je verkeerd hebt gedaan en wanneer het precies is begonnen.
Vervolgens doe je verwoede pogingen om je weer fit te voelen, maar dat kan soms lang duren. Lys wilde geen afscheid nemen die avond, omdat ze het gevoel had dat het zou lukken om elkaar de volgende ochtend nog te zien. Tegen middernacht probeerde ik telefonisch een vertrouwde tuktuk te regelen, maar kreeg van een slaperige stem te horen dat er geen tuktuks meer mogen rijden na 22.00 uur 's avonds. Met mijn mond open heb ik dit aangehoord. Onderweg kwam ik een politieauto tegen die me na mijn vurige betoog over het toenemende geweld, een lift gaf naar het hotel.

Mijn laatste dingen nog ingepakt voor vertrek naar het vliegveld en voor de laatste keer geluisterd naar het gevecht van zo'n twaalf katten die voorbij denderden op het golfplaten dak.

Dinsdagochtend wilde ik nog een poging doen om het donatiegeld van Luc op de rekening te storten van het project. Na een haastig ontbijt ben ik er snel vandoor gegaan richting de bank.
Daar werd ik alleen niet vrolijk van de gigantische rij die er stond en het zag er naar uit dat het minstens een uur zou duren voordat ik aan de beurt was. Dit lukte niet meer voor vertrek en ik heb het geld daarom aan Lys gegeven, die wel tijd had om naar de bank te gaan die dag.
Het werd een emotioneel afscheid, waarbij ik nog kleine cadeautjes kreeg voor mijn familie. We hebben veel met elkaar beleefd, meer dan ik heb kunnen schrijven en ondanks alle perikelen is ze me heel dierbaar!

Om 11.00 uur stond de shuttle naar het vliegveld klaar. Met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen heb ik Antigua in me opgenomen. Wat een dubbel gevoel; graag naar huis willen na zo’n lange tijd en je leven in Antigua nog niet gedag willen zeggen.

Op het vliegveld wachtte me een onaangename verrassing bij mijn poging in te checken.
José, die in Guatemala woont, was nog langs gekomen om tijdens het wachten nog even een kop koffie te doen. Achteraf gezien was ik zo blij dat ik niet alleen was toen de problemen met mijn ticket begonnen. Volgens vliegmaatschappij Mexicana zou ik de kosten voor het omboeken van het ticket niet hebben betaald, waardoor ik niet met de vlucht mee kon. Ik moest het ter plekke nog een keer betalen en anders deden ze niets. Op dat moment had ik helemaal niet voldoende geld mee en ik kon niet met creditcard betalen. Emotioneel als ik al was, stond ik enige tijd radeloos aan de kant met mijn spullen. Wat nu? Ik heb toen de papieren opgezocht van de vele telefoongesprekken die ik al had gehad om de wijzing te regelen. Daar zat een gratis nummer bij en dat is echt mijn redding geweest. Via United Airlines (daar was het ticket uiteindelijk van) kreeg ik te horen dat tijdens het laatste gesprek de medewerkster was vergeten het geld van mijn creditcard af te boeken! Dit kon ter plekke nog wel geregeld worden. Met nog een klein half uur voor vertrek heb ik samen met José nog snel een broodje en een kop koffie naar binnen gewerkt. Hij was ook stomverbaasd over de slechte service en het hele gedoe. Daarna snel de douane door in de hoop dat alles verder goed zou gaan.

Tijdens de vlucht naar Mexico zat ik aan het raam. Met mijn neus tegen het raam heb ik ademloos naar het prachtige uitzicht gekeken. Op weg naar Frankfurt zat ik naast een Spaanse jongen en een Mexicaanse man. Supergezellige mensen en nog even Spaans kunnen babbelen. Het vervelende was alleen dat ik na mijn eerste toiletbezoekje (rennend) erachter kwam dat ik diarree had. Er volgden nog acht bezoekjes voordat ik rustig in mijn stoel een film kon gaan kijken. In Frankfurt kregen we echt een staaltje ‘haastcultuur’ te zien, toen mensen ons chagrijnig aan de kant duwden op de roltrap. Welkom terug in Europa, dacht ik toen.

Op Schiphol kreeg ik echter een warm onthaal door een springende Agnes die met een ballon in haar hand voor het raam van de aankomsthal mijn aandacht probeerde te trekken. Dat was gelukt . De verrassing werd groter toen mijn ouders er ook bleken te zijn! Met een kop koffie volgden de eerste verhalen. Na een overnachting bij mijn ouders ben ik op weg gegaan naar Groningen, thuisthuis, en daar kwam ik in een zee van ballonnen en vlaggetjes terecht. Dirk had er werk van gemaakt en we hebben die avond heerlijk met z’n tweetjes genoten van tapas, wijn en weer samen zijn.

------------------------------------
Wist je dat..?

…de burgemeester van Antigua besloten heeft dat tuktuks niet meer na tien uur ’s avonds mogen rijden? Er nu meer politie op straat is na tien uur, maar dit zeker niet bijdraagt aan een veiliger gevoel, omdat de straten nagenoeg leeg zijn en de afstanden vaak te groot om te lopen. Hoe dit beleid tot stand is gekomen vraag ik me echt af, want niet al te lang geleden (januari 2008 ) is er een waarschuwing geweest richting toeristen en in het bijzonder vrouwen. We mochten 's avonds niet alleen op straat lopen en zelfs onder begeleiding van een of twee mannen was het niet veilig in de buurt van het park San Sebastian. Je moest met een tuktuk naar huis, omdat er een aantal berovingen en verkrachtingen plaats hadden gevonden. Als het nou zo was dat Antigua reuze veilig is 's avonds, dan was deze maatregel niet zo erg, maar het lijkt wel of de burgemeester gen oog heeft gehad voor de realiteit.

…de regering in januari 2009 nieuwe bankbiljetten invoert van 200, 500 en 1000 Quetzales. Nu kun je natuurlijk denken: Geweldig plan, het zal wel noodzakelijk zijn. Laat ik je dan het volgende beeld schetsen. De meeste toeristen pinnen inderdaad grote bedragen ineenkeer om geen hoge transactiekosten te hebben. Vaak pin je wel 2000 Quetzal en dat krijg je dan in briefjes van 100. Makkelijke maatregel dus voor toeristen, maar niets is minder waar. Bij de bakker, een restaurant, een café of internetcafé is het al lastig om te betalen met je briefje van 100 Quetzal. De uitspraak "No tengo cambio" heb ik ontzettend vaak gehoord. Als toerist pin je dus nog wel eens een lading 100’tjes, maar als Guatemalteek pin je in de eerste plaats niet vaak (men haalt cash op bij het loket) en je hebt soewieso niet zoveel te besteden. Wie heeft er dan in vredesnaam baat bij een briefje van 200, 500 of 1000? Zorgt de regering dan ook meteen voor wisselkantoortjes?

… klappende handen voor mij een associatie hebben gekregen met de vrouwen die tortilla’s maken. Met een ritmisch geluid vormen de klappende handen van een bolletje deeg een kleine tortilla. Op veel hoeken van de straat, voor winkels en in kleine schuurtjes staan de ronde, platte bakplaten waar de tortilla’s op gemaakt worden. In rieten manden met gekleurde doeken erover worden ze warm gehouden en op straat verkocht. De ladinos (Spaans-Maya) eten niet graag tortilla’s als ontbijt, omdat dit beschouwd wordt als een teken van armoede. Het verwijst naar de eetgewoontes van de armere bevolking, de indigenas (Maya’s). Zij eten witbrood bij het ontbijt. Een brood dat zo luchtig is, dat het in je mond samensmelt als een suikerspin. Het vult totaal niet, waardoor je geneigd bent door te blijven eten. Het is een alternatief, maar of het een beter alternatief is?

… ik blij ben dat ik persoonlijk door mijn ervaringen met het leven met psoriasis, de dochter van Lys heb kunnen helpen. Wat een ongelooflijke onzin verspreiden de Guatemalteekse doktoren over psoriasis! Het meisje zou geen kinderen kunnen krijgen, ze moest haar lichaam bij 40 graden ook volledig bedekken, zon was slecht voor haar, zwemmen mocht niet en er werd niet uitgelegd dat het niet besmettelijk is. Wat een taboe heerst er rondom deze huidaandoening en hoe vreselijk worden mensen hierdoor behandeld. Alleen al goede voorlichting zou een meisje als Madelin en haar omgeving hebben geholpen te begrijpen wat het is. Het is onvoorstelbaar hoe zij is veranderd nu ze normale kleding draagt en geniet van de zon als ze buiten speelt. Ook het feit mensen te ontmoeten die niet bang zijn je aan te raken, die weten wat het is om jeuk of pijn te hebben, er normaal uitzien en een normaal leven leiden, was voor Madelin heel belangrijk. Het ging vanaf dat moment ook een stuk beter met haar huid. Lys die in eerste instantie de toekomst van haar kind heel somber inzag en slapeloze nachten had, kwam eindelijk een beetje tot rust (vertelde ze mij). Fijn!

…dat je in Guatemala niet alleen alle metalen voorwerpen bij de douane af doen. Je moet ook je schoenen uit doen en op de band leggen. Nou leek me het geen prettig idee als er een paar walmende, vieze schoenen voorbij zouden komen. Ook kon ik nog zo vaak schone sokken aan doen, ze roken na vijf minuten weer naar de schoenen die zeven maanden alle weersomstandigheden en terreinen hadden overleefd.

Edith in Guatemala bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag